Elk instrument heeft zijn eigen stem. Sommige komen uit Mexico en Zuid-Amerika, andere uit Europa en Azië. In een sessie kies ik wat op dat moment nodig is: diep en dragend, of licht en helder.
Een kleine gong die ik in de hand draag, zodat ik ermee kan bewegen en de klank vlak bij je kan laten klinken. Minder overweldigend dan de grote gong, maar je voelt de trilling heel direct.
Ik gebruik hem in 1-op-1 sessies, buiten in de natuur, en vaak om een gongbad mee af te sluiten.
Platte metalen klokken die een heel zuivere, heldere en lang doorklinkende trilling geven. Ze zijn gestemd op de negen solfeggio-frequenties, een reeks tonen die teruggaat op oude gezangen en in de jaren zeventig opnieuw onder de aandacht kwam. In die traditie krijgt elke toon een eigen werking:
Wetenschappelijk is daar nog weinig over vastgesteld; wat ik wél zie, is dat deze klanken mensen moeiteloos terugbrengen naar het nu. Ik kies per sessie de klokken die passen bij de intentie van dat moment, en zet ze in als overgang tussen de diepe lagen van de gong.
Een aardewerken fluit die tegelijk wierookbrander is: terwijl ik speel, stijgt de rook van copal mee met de klank. Het instrument gaat terug op de Azteekse ceremonie, waarin vuur, geur en muziek samen een offer vormden. De rook werd naar de vier windrichtingen gedragen en stond voor gebeden die opstijgen; in oude codices wordt het geluid van een fluit zelfs getekend als rookkrullen.
Ik gebruik de flauta de fuego bij ceremonies en om een sessie te openen met adem, vuur en geur.
Drie schalen van kwartskristal, gestemd op 432 Hz, in de tonen C#, F en G. Kristal klinkt anders dan metaal: zuiver, bijna zwevend, met boventonen die lang blijven hangen. In de klankschaaltraditie wordt elke toon gekoppeld aan een energiecentrum in het lichaam; F wordt vaak verbonden met het hart, G met de keel.
Ik speel ze naast de gong, als zachte, heldere laag — of alleen, in een rustige 1-op-1 sessie.
Een houten fluit van walnoot in de stijl van de Native American flute, gestemd in E op 432 Hz. Door de twee kamers en het ‘vogeltje’ op de fluit is hij makkelijk te bespelen en klinkt hij warm en ademend, als een stem zonder woorden. De pentatonische stemming maakt dat elke toon past bij de vorige, waardoor het spel vanzelf meditatief wordt.
Ik speel hem als zachte opening of afsluiting, en buiten in de natuur.
